مدتی پیش محمد اسمعیل علیخانی گفته بود:  از احداث کامل راه آهن کرمان زاهدان حدود ۱۵ سال می گذرد و اگر نرخ بهره سرمایه گذاری انجام شده را کمتر از نصف بهره رایج و ۱۰ درصد در سال فرض کنیم با اعمال نرخ بهره غیر مرکب تاکنون مبلغ ستون بدهکار این پروژه  به بیش از دو برابر سرمایه گذاری انجام شده اولیه رسیده است  و به این زیان انباشته باید هزینه های جاری و  نگهداری ولو جاری نیز، افزوده شود.

این کارشناس در گفت و گو با تین نیوز  با اظهار امیدواری نسبت به رونق بار و مسافر در این محور در سال های پیش رو،  تاکید کرده بود:  ایران در این خط ترانزیت بین المللی به غایت گشاده دستی نشان داده  و سال ها به امید عبور بار از شرق به غرب و بالعکس خطی را که کارکرد داخلی نداشته احداث کرده، اما  طرف های دیگر هیچ هزینه ای متحمل نشده اند.

علیخانی  افزوده بود: با توجه به وجود اختلافات ریشه دار بین دو کشور هند و پاکستان، چشم انداز ادامه خط تا اقصای هند، افزایش تقاضا و… فعلا روشن نیست، اما عاقبت روزی این اختلافات حل و فصل و در آن شرایط به اهمیت این خط افزوده می شود که در این صورت شاید تمام یا بخشی از تقاضای حمل و نقل بین هند و افغانستان هم‌ از دریا، به این محور منتقل شود.

همایون اسدی یکی دیگر از کارشناسان نیز در باره ساخت خطوط ریلی و دیگر زیربناهای حمل و نقل بدون توجیه اقتصادی، معتقد است:  در مملکت ما معمول است زیربناهای حمل و نقلی با عزم سیاسی و رویاپردازی از آینده ساخته شود.

وی در بخش نظرهای کاربران تین نیوز، تاکید کرد: مطالعات اغلب کافی نیستند. این مسیر که با سرمایه سنگین و قطعا با محاسبات توجیه اقتصادی اشتباه ساخته شد، نه جاذب مسافر است، نه بار.

وی افزود: تقاضا برای بار را باید از کسانی پرسید  که در مسیرها تجارت دارند. بدون تجارت، حمل و نقلی صورت نمی گیرد و بدون حمل و نقل بالفعل هم ارزیابی ها و پیش بینی ها رویایی می شود.

وی خاطرنشان کرد: مسیر رشت به آستارا هم از همین دست است. هیاهوی بسیار برای واقعیتی ناچیز.